[ ภดเบา�† ]

ไม่มีแล้วคนนั่งกินข้าวตรงหน้า ไม่มีแล้ววาจาอันสดใส ไม่มีแล้วคำปลอบโยนด้วยหัวใจ ไม่มีแล้วไม่มีคัยไม่มีเทอ ไม่มีคนร่วมตากแดดร่วมตากฝน ไม่มีคนคอยเคียงข้างอยู่เสมอ ไม่มีคนทุกวันเห็นทุกวันเจอ ไม่มีเทอฉันจะสุขใด้อย่างไร ลาแล้วเพื่อนวันวานอันหวานฉ่ำ ลาแล้วจำไมตรีอันดีใว้ พวกเราเป็นเพื่อนกันตลอดไป ลาแล้วใจ ลาแล้วจาก ไม่อยากลา